उज्यालो खोज्दै, अँध्यारोमा भासिएको,
जेन जि को आन्दोलन आँसुमा नुहाएको।
सपना बोकेर उठेका आँखाहरू,
न्यायको खोजमा भट्किएका बाटाहरू।
शब्दहरू चर्का, तर स्वर दबाइयो,
आशा पलाउँदै–पलाउँदै चकनाचुर बनाइयो।
भोलिको बिहानी रंगिन देख्न चाहेका,
आजैका तारा अधुरै निभाइयो।
सपना लेख्नुअघि आँसु लेख्ने नियति।
अधिकार खोज्दा अपराधी ठहर,
सत्य बोल्दा मौनता पुरस्कृत।
ए जिन्दगी, किन यत्रो कठोर?
न्याय किन मात्र किताबमै सुहाउँछ ?
हामीले खोजेको उज्यालो,
कहिले साँचो बिहानमा फूल्छ?
