अन्तरद्वन्द्व

क्रोधले बुद्धि लाई मारिदिन्छ,

डरले स्वतन्त्रता हारिदिन्छ।।

अहंकारले प्रेम लाई सुकाउँछ,

इष्र्याले शान्ति लाई जलाउँछ ।।

बुद्धिले क्रोध लाई जितिदिन्छ,

साहसले डर लाई भगाइदिन्छ। ।

प्रेमले अहंकार लाई गलाउँछ,

शान्तिले इष्र्या लाई झुकाउँछ । । 

लोभले सन्तोष हराइदिन्छ,

घृणाले मानवता मारिदिन्छ ।।

स्वार्थले सम्बन्ध पराइदिन्छ,

आलस्यले प्रगतिलाई रोकीदिन्छ ।।

सन्तोषले लोभ मेटाइदिन्छ,

मानवताले घृणालाई बिसाइदिन्छ ।।

सहकार्यले दूरी घटाइदिन्छ।

परिश्रमले आलस्यलाई मारिदिन्छ ।।

“मानिस बाहिरको शत्रुबाट होइन,

भित्रका विकारबाट हार्छ।”

फरक

 सुस्केरा उही थकाइ फरक, 

पिडा उही दुखाई फरक । 

दर्शन उही ढोगाइ फरक, 

कर्म उही भोगाइ फरक ।। 

आँखा उही हेराई फरक, 

जिव्रो उही बोलाई फरक ।।

तराजु उही जोखाइ फरक, 

पानि उही चखाई फरक ।।

मानिस उही सोचाइ फरक ..

पीडा

उज्यालो खोज्दै, अँध्यारोमा भासिएको,

जेन जि को आन्दोलन आँसुमा नुहाएको।

सपना बोकेर उठेका आँखाहरू, 

न्यायको खोजमा भट्किएका बाटाहरू।

शब्दहरू चर्का, तर स्वर दबाइयो,

आशा पलाउँदै–पलाउँदै चकनाचुर बनाइयो।

भोलिको बिहानी रंगिन देख्न चाहेका,

आजैका तारा अधुरै निभाइयो।

तरुनो उमेरमा ढुंगा समात्नुपर्ने बाध्यता,

सपना लेख्नुअघि आँसु लेख्ने नियति।

अधिकार खोज्दा अपराधी ठहर,

सत्य बोल्दा मौनता पुरस्कृत।

ए जिन्दगी, किन यत्रो कठोर?

न्याय किन मात्र किताबमै सुहाउँछ ?

हामीले खोजेको उज्यालो,

कहिले साँचो बिहानमा फूल्छ?

उज्यालो अभियान र धमिलो छायाँ

 सपना बोकेर उभिएको छ, सहकारीको अभियान,

सहकार्यको दीप जलाएर, बनेको थियो सुनौलो अभियान ।

साना साना हातहरू मिलेपछि, ठूला  पर्वत उठ्छ भनी,

आशा, श्रम, र निष्ठा भित्र, गुनासाहरु छिटै छुट्छ भनी ?

भुमीहिन, किसान, श्रमिक सबै, जुटेथिए एकै ठाउँ,

गरिबी हटाउने सपनाले, दिएको थियो सामूहिक भाउ ।

दशकौं बिते, ब्यूँझे सपनाहरू, सफलताको गीत गाए,

तर कतै कुण्ठा, धोका र घोटाला, कुहिरोझैँ लुकरे आए ।

सेवा, सवलता, विकासका मूल, सहकारीमा नै भेटिए,

तर कतैको असावधानीले र चुपीले असल मनहरू रेटिए ।

लालचले गाढा ग¥यो छायाँ, निष्ठा रह्यो अलपत्र,

केही लोभी मनहरूकै कारण, ध्वस्त भए ती पवित्र चित्र ।

अझै पनि सम्भावना छ, सुधार्ने बाटो बाँकी छ,

शुद्ध सोच, पारदर्शिता, अझै पनि धाकी छ ।

सहकार्य, सहयोग, भरोसा, यिनले नै गर्छन् रक्षा,

सहकारीको मूल मर्मलाई, ब्यूँताऔं फेरि सच्चा ।

गरिबका आँगनमा फेरि, उज्यालोले प्रवेश गरोस्,

सहकारी अभियान फेरि, पारदर्शी र सवल बनोस् ।

भविष्य उज्यालो बनाउने, सामूहिक संकल्प हो,

सहकारीको मूल आत्मा, समाजको विश्वास हो ।।

किन अचेल

सुन्दा तिम्रा कुरा मिठा लाग्छन् किन अचेल

जता जान्छौ तिमी त्यतै लाग्छन पाइला किन अचेल

सुन्दा तिम्रा कुरा मिठा लाग्छन् किन अचेल

जता जान्छौ तिमी त्यतै लाग्छन पाइला किन अचेल

राम्रा त सबै थिए कुनि किन तिमी मन प¥यो

आजभोली सपनीमा तिम्रो यादले सताउन थाल्यो

तिम्रो समझनाले पनि हलचल पार्छ मुटु अचेल

जता जान्छौ तिमी त्यतैलाग्छन पाइला किन अचेल

गीत गाउने बाहानामा प्रिति पोखी गयौ कि त

तिम्रो गीतले मेरो मुटु घायल बनाइ गयो नि त

साथि मात्रै भन्दा पनि मुटु भरी छायौ अचेल

तिम्रो समझनाले पनि हलचल पार्छ मुटु अचेल

उदार रैछ हदय तिम्रो बल मात्र थाहा पाँए

बुझदै जादा आँखा भित्र नबिझाउने मैले पाए

साथि मात्रै भन्दा पनि मुटु भरी छायौ अचेल

तिम्रो समझनाले पनि हलचल पार्छ मुटु अचेल

जुनतारा लाइ साँची राखी बाचा कसम खाय पछि

बिछोडको एक पल पनि सहनै गाह्रो किन अचेल

सुन्दा तिम्रा कुरा मिठा लाग्छन् किन अचेल

जता जान्छौ तिमी त्यतै लाग्छन पाइला किन अचेल

समय पुन बदलिने छ ।

घामले छोपेका बसन्त ऋतुका  दिनहरुमा

घर, कोठा, कार्यालय बाट खुला स्थानतिर

भाग्दै गरेका हाम्रा जिन्दगीका पलहरु

अनुकुलतातिर समय फर्कने प्रतिक्षामा छन ।

महसुस गर्दै  भुकम्पका धक्काहरु

भोग्दै छौ यहाँ सयौ  पराकम्पनहरु

दुखि अनि  चिन्तित अनुहारहरुमा

हराएका आफन्त भेटिने आस छ अझै  ।

भत्केका अनि चर्केका घरहरुमा

जीवन कतै अड्किएको छ कि भनि

खोज अनि उद्दारमा सहभागीहरु प्रति

आभारी अनि  कृतज्ञछौ हामी नेपाली ।

समयको चक्रले रुमलियका जिन्दगीहरुमा

सहयोगी बनेका हातहरु प्रति कृतज्ञछौ हामी ।

छटपटाई रहेका दिनहरु कहाली लाग्दा रातहरु

असहज भै रहेका छन धेरै नेपालीहरुको लागि ।।

प्राकृतिक   बिपतीको को अघाडी   

मन अनि मस्तिस्क बेचैन हुदो रहे छ ।

जीवन सागुरिदो पनि  रहेछ

र जीवन असायर एक्लो पनि हुदो रहेछ  ।।

तर मलाई लाई पुरा बिशवास छ

परिस्थि अनुसारै जीवन जिउने कलाको विकास हुनेछ  ।

अस्थिर भएका  मन अनि मस्तिस्कहरुमा

स्थिरता छिटै फर्कनेछ समय पुन बदलिने छ ।

मेरो सपनामा हाम्रो देश

देखेको थिए मैले सपनामा अर्कै यर्थाथको गति

भएको रहेछ, हाम्रो देशको उत्तर रोत्तर प्रगति ।

सविधान बनाएको थियो सबैको सहमतिमै

सरकारी कार्यालयमा काम गर्न परेन झमेला कतै । ।

धेरैको लागि भो राम्रो नेपालिको जिवन पद्धति

दुरदृष्टि र बुद्धिमानी प्रधानमन्त्री बनेका रहेछन् अति ।

जग्गा जमिनका स्वामि बन्नेका थिए कृर्षकहरु नै

क्यासिनोहरु चाहिँ भत्काइ अस्पताल बन्ने थिए कुनै ।।

नवधन्नाढयहरुको स्थान पैले जस्तो भएको थियो पुन

अर्थपुर्ण भएको थियो प्रत्येक नेपालि जनताको जिवन ।

रोकतोक विना भोटका बिक्रिमा राखिएयो तर

जडयाहा मातेर टन्न देखिदैन्न थिए कतै तिर ।

सारा पुस्तकहरु छापिन्छन् यहाँ सेन्सर बेगर

प्रत्रिकामा समाचार हुन्न झुटो रतिभर ।

उच्चताको सिखर तर्फ लम्किराछ हाम्रो सस्ंकृति

हामि नेपालिको अस्तित्वको हो त्यो सम्पिति ।

लागेको थ्यो स्वतन्त्रता आफ्नो यहाँ पखेटा फिजाउन

बनाइदै थिए ठुला ठुला आयोजनाहरु द्रुत गतिमा ।

साँचै नजिकदै थियो नेपालीको सुख समृद्धि को क्षण

परन्तु जव विउझिए म चिन्ताले ग्रस छ यो मन ।